Delphi z alternatywnego kanału dystrybucji

Człowiek od wszystkiego

Mieliśmy kiedyś kierownika.

Takiego klasycznego.

Typ człowieka, który:

• zawsze miał rację,
• nawet kiedy jej nie miał,
• a najczęściej jej nie miał.

Był chamski. Był arogancki. Był przekonany o własnym geniuszu.

A jednocześnie technicznie poruszał się po świecie IT mniej więcej tak sprawnie jak krowa po lodowisku.

Nikt go nie lubił.

Nie dlatego, że był wymagający.

Tylko dlatego, że był jednym z tych ludzi, którzy nie wiedzą, że czegoś nie wiedzą.

A to najniebezpieczniejszy rodzaj człowieka w informatyce.

Wielki plan oszczędnościowy

Któregoś dnia nasz bohater odkrył Delphi.

Nie wiadomo jak.

Nie wiadomo dlaczego.

Podejrzewam, że po prostu usłyszał od kogoś słowo:

Delphi

i uznał, że brzmi profesjonalnie.

Wkrótce potem wydał programistom polecenie:

Instalujemy Delphi.

Sam również miał Delphi na swoim komputerze.

Co było o tyle zabawne, że nie napisał w nim ani jednej linijki kodu.

Prawdopodobnie nie wiedział nawet, jak je uruchomić.

Ale miał.

Bo kierownik musi mieć.

Źródło oprogramowania

I tutaj dochodzimy do najpiękniejszej części tej historii.

Normalny człowiek:

• kupuje licencję,
• zgłasza zakup,
• rozlicza koszt.

Nasz kierownik poszedł inną drogą.

Taką bardziej strategiczną.

Taką bardziej zoptymalizowaną pod kątem budżetu.

I w końcu taką, która w mailu do zespołu brzmiała zupełnie poważnie:

alternatywny kanał dystrybucji.

Po prostu pobrał stamtąd Delphi.

Tak.

Z alternatywnego kanału dystrybucji.

Źródło oprogramowania klasy enterprise.

Tylko bez zamówienia, faktury i działu zakupów.

Microsoft może ma Visual Studio.

JetBrains ma IntelliJ.

A my mieliśmy:

Alternatywny kanał dystrybucji.

Korporacyjna transformacja cyfrowa

Najlepsze było to, że nie skończyło się na jednym komputerze.

Nie.

Ta sama wersja — z tego samego alternatywnego kanału dystrybucji — została polecona programistom.

Bo skoro działa na jednym komputerze, to dlaczego nie miałaby działać na wszystkich?

Przez jakiś czas wszystko wyglądało dobrze.

Programiści pracowali.

Kierownik kierował.

Firma funkcjonowała.

I tylko gdzieś tam, w oddali, dział prawny producenta oprogramowania powoli ostrzył nóż.

Dzień sądu ostatecznego

Któregoś dnia drzwi do pokoju otwierają się z hukiem.

Wpada kierownik.

Blady.

Spocony.

Przerażony.

Wyglądał jak człowiek, który właśnie odkrył, że historia przeglądarki synchronizuje się między urządzeniami.

I rzuca:

Natychmiast sprawdzić wszystkie licencje!

Natychmiast.

Wszystkie.

Na każdym komputerze.

Ciekawe, dlaczego

I wtedy dowiedzieliśmy się, co się wydarzyło.

Producent Delphi odkrył, że firma używa nielegalnej wersji.

Nie jednej.

Nie przypadkowo.

Systemowo.

Profesjonalnie.

W skali przedsiębiorstwa.

A producent najwyraźniej nie podzielał wizji wdrożenia przez:

alternatywny kanał dystrybucji.

Ani metody:

pobrałem, więc mam.

Faktura grozy

Po chwili okazało się, że przyjechał rachunek.

I to nie taki rachunek:

proszę dokupić licencję.

Nie.

To był rachunek z kategorii:

usiądźcie.

Licencje. Wyrównania. Kary. Odsetki.

Każda kolejna strona dokumentu powodowała coraz większy ból w działach:

• IT,
• księgowości,
• finansów,
• i zarządu.

Poszukiwanie winnego

A wtedy rozpoczął się najstarszy korporacyjny sport świata.

Poszukiwanie kozła ofiarnego.

Kierownik błyskawicznie odkrył, że:

to nie był jego pomysł.

Nagle okazało się, że:

• nic nie pamięta,
• niczego nie polecał,
• niczego nie instalował.

Praktycznie jeszcze chwila i wyszłoby na to, że pierwszy raz słyszy słowo Delphi.

Problem z pamięcią świadków

Niestety dla niego programiści mieli jedną bardzo niewygodną cechę.

Pamiętali.

Pamiętali:

• kto polecił instalację,
• kto wskazał wersję,
• kto rozsyłał instrukcje,
• kto zachęcał do używania.

A przede wszystkim pamiętali, że sami nigdy nie musieli sięgać po alternatywny kanał dystrybucji, żeby znaleźć Delphi.

Wielki finał

Po długim dochodzeniu historia zaczęła się układać.

Krok po kroku.

Mail po mailu.

Polecenie po poleceniu.

I coraz bardziej oczywiste stawało się jedno.

Źródłem całego problemu był dokładnie ten sam człowiek, który teraz najgłośniej szukał winnych.

Czyli klasyka zarządzania kryzysowego.

Morał działu IT

Po latach pracy nauczyłem się jednej rzeczy.

W IT istnieją dwa rodzaje kosztów:

Koszt licencji

Boli.

Koszt braku licencji

Boli znacznie bardziej.

Zwłaszcza gdy najdroższe oprogramowanie w firmie okazuje się pochodzić z alternatywnego kanału dystrybucji — wdrożonego przez człowieka, który chciał zaoszczędzić na licencjach.